Ooit geprezen als iconen van radicale experimenten en creatieve ambitie, blijven de betonnen bouwwerken uit het midden en einde van de 20e eeuw, die een belangrijk onderwerp zijn geworden in het fotografische onderzoek van Stefano Perego, zowel bewondering als discussie oproepen. Door de lens van zijn camera nodigt Perego lezers uit om na te denken over het tijdperk dat deze overblijfselen van visionair modernisme en de idealen die ze belichamen, heeft gevormd.

Of het nu gaat om gevierde monumenten of vergeten buitenbeentjes, blijvende symbolen van artistieke vindingrijkheid of imposante uitingen van misbruikte macht, Concrete, mon amour ontrafelt de ingewikkelde verhalen die in deze architecturale reuzen vervat zitten. Het boek gaat in op hun paradoxale aard: ruw maar weloverwogen, onopgesmukt maar zonder verontschuldigingen suggestief.

Door hun duurzaamheid in diverse omgevingen vast te leggen – stedelijk of afgelegen, ongerept of verweerd – dwingt dit boek tot een diepere vraagstelling over wat hun voortdurende relevantie in stand houdt: hun pure monumentaliteit, de durf van hun vormen of de eerlijkheid van hun materialen. Uiteindelijk ligt de betekenis van deze eens zo revolutionaire visies niet in de antwoorden, maar in de vragen die ze achterlaten.